ภาษาไทยทรงดำ

, 09 พฤษภาคม 2553

ไทยทรงดำยังมีเอกลักษณ์ของภาษาท้องถิ่นตน และใช้ภาษาพูดในกลุ่มชุมชนของตน ภาษา ไทยทรงดำนับว่าเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ชาติที่สมบูรณ์แบบ ได้เผ่าพันธุ์หนึ่งในเผ่าพันธุ์ ของมนุษย์ชาติที่มีภาษาพูด ภาษาเขียนวัฒนธรรม จารีต ประเพณี เป็นของตนเองมาช้านานควรเป็นความภาคภูมิใจของผู้สืบสายเลือดของไทยทรงดำทั้งหลาย ที่ควรสำนึกในอุปการคุณของบรรพชน ที่มอบมรดกเหล่านี้ไว้ให้แก่บุตรหลานเหลนมาตราบเท่าทุกวันนี้ ไทยทรงดำ อำเภอวชิรบารมี จังหวัดพิจิตร ถึงแม้นจะเกิดในดินแดนของประเทศไทย ใช้ภาษาไทยในการพูด อ่าน เขียน และสื่อสาร เพราะทุกคนตระหนักถึงความเป็นส่วนหนึ่งของชาติไทย แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์ของภาษาท้องถิ่นตน แม้นจะไม่มีการเรียนการสอนภาษาไทยทรงดำในโรงเรียน แต่ไทยทรงดำก็ยังคงใช้ภาษาพูดในกลุ่มชนของตนจะใช้ภาษาไทยกับการติดต่อสื่อสารกับบุคคลภายนอกเท่านั้น ภาษาพูด ภาษาของไทยทรงดำ อำเภอวชิรบารมี จังหวัดพิจิตร คำขานรับ เฮย อือ คำสรรพนาม บุรุษที่ ๑ กู ฮา ข้อย บุรุษที่ ๒ ซู สู เพิน บุรุษที่ ๓ เซา หม่ง (เขา มัน) คำกิริยา แลน-วิ่ง/ ยาง-เดิน/ เบิ๋ง-มอง/ ผอ-ดู/ เอ็ด-ทำ คำวิเศษณ์ เอ๋-มาก / น้อย-น้อย / ปี้-อ้วน(ปี้-พี) / เลิ๊ก-ลึก / ริว-เร็ว / จอง-ขยัน/ ขี่จ้าน-ขี้เกียจ/ ขี่ถี่-ขี้เหนียว / ยะ(อยาก)-หิว / ซือ-ตรง / คำนาม ส้วง(หรือซ่วง)-กางเกง / เปาะแขน-กำไลแขน / เต่าหู-ต่างหู / นำมอ-ลำตัว / สบ-ปาก คำเบ็ดเตล็ด ไคนี่-ขณะนี้ / ทีแขวะ-ทีแรก / ต้าง-ทางเดิน / เจืองเฮือน-เครื่องใช้ไม้สอยในบ้าน (เครื่องเรือน)/แกว๋งอู่-ไกวเปล / ฮิตคอง-สัทธิ,ขนบธรรมเนียมประเพณี ฯลฯ